زمینه و هدف: کنترل تعادل، عاملی بسیار مهم در هنگام فعالیت‌های ورزشی است. در مطالعات متعددی مشخص شد، تعادل در افراد با بی‌ثباتی مزمن مچ پا کاهش پیدا می‌کند؛ ازاین‌رو پژوهش حاضر باهدف مقایسهٔ تأثیر تمرینات واقعیت مجازی و تمرینات رایج بر عملکرد تعادلی اندام تحتانی در افراد دارای بی‌ثباتی مزمن مچ پا انجام شد.

روش‌بررسی: تحقیق حاضر از نوع تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. نمونهٔ آماری پژوهش را چهل بیمار ۱۸ تا ۳۰ سال با بی‌ثباتی مزمن مچ پا مراجعه‌کننده به کلینیک فیزیوتراپی شریعتی در تهران تشکیل دادند که به‌طور تصادفی به چهار گروه ده‌نفره (تمرینات واقعیت مجازی، تمرینات رایج، تمرینات ترکیبی، گواه) تقسیم شدند. اندازه‌گیری عملکرد تعادلی ازطریق آزمون تعادلی وای (Y) در پیش‌آزمون و پس‌آزمون صورت گرفت و مداخلات شامل تمرینات تعادلی و تمرینات واقعیت مجازی اعمال شد. به‌منظور تحلیل داده‌ها از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰٫۰۵ در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۷ استفاده شد.

یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد، تفاوت معناداری در میانگین نمرات عملکرد تعادلی در پس‌آزمون بین چهار گروه پژوهش وجود داشت (p < ۰٫۰۰۱). نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی مشخص کرد، میانگین نمرات عملکرد تعادلی در پس‌آزمون در گروه تمرینات واقعیت مجازی، به‌طور معناداری بیشتر از گروه تمرینات رایج (p = ۰٫۰۱۹) و گروه گواه (p < ۰٫۰۰۱) بود. همچنین در میانگین نمرات عملکرد تعادلی در پس‌آزمون، تفاوت معناداری بین گروه‌های تمرینات واقعیت مجازی با تمرینات ترکیبی (p = ۰٫۱۷۸) و گروه‌های تمرینات رایج با تمرینات ترکیبی (p = ۰٫۹۹۹) وجود نداشت.

نتیجه‌گیری: براساس نتایج پژوهش، تمرینات واقعیت مجازی و تمرینات ترکیبی در بهبود عملکرد تعادلی افراد با بی‌ثباتی مزمن مچ پا مؤثرتر از تمرینات رایج است و برای بهبود این قابلیت استفاده از تمرینات واقعیت مجازی و تمرینات ترکیبی پیشنهاد می‌شود. عملکرد تعادلی گروه تمرینات رایج نیز مؤثرتر از گروه گواه است.